Εδώ εμείς πνιγόμαστε και τούτοι αρμενίζουν…

aade-671000-phorologoymenoi-den-plerosan-oyte-ten-prote-dose-eisodematos

Όχι στην αξιολόγηση. Όχι στην κινητικότητα. Όχι το ένα όχι το άλλο, η χώρα πνίγεται και το «τέρας» δημόσιο συνεχίζει να μεγαλώνει, να αυγατίζει και να βγάζει γλώσσα σε κάθε προσπάθεια να διορθωθούν κακώς κείμενα…

Της Ζωής Πετράκου

Συνεχίζεται η αντίσταση κατά της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Το συνδικαλιστικό όργανο ΠΟΕ-ΔΥΟ καλεί υπαλλήλους της ΑΑΔΕ να απέχουν και μάλιστα όχι μόνο απέχουν, αλλά μαζί με λοιπούς υπαλλήλους του δημοσίου δίνουν… «ραντεβού το Σεπτέμβρη» με κινητοποιήσεις που διακηρύττονται ως «συλλογικές και δημοκρατικές πάλης». Μην τυχόν και αφήσουν τα μπάνια τους Αυγουστιάτικα, προς θεού.

aade-anexartiti-arxi-dimosion-esodon
Εγείρεται ερώτημα, τι εστί συλλογική και δημοκρατική πάλη;
Όταν μερικοί συνδικαλιστές αποφασίζουν για άπαντες υπαλλήλους, εφοριακούς, τελωνιακούς; Όλοι συνεννοήθηκαν μεταξύ τους και όλοι είναι πια κατά της αξιολόγησης; Και απέναντί τους είναι όλοι οι υπόλοιπες Έλληνες του ιδιωτικού, του παραγωγικού τομέα, της ελεύθερης αγοράς (όσο ελεύθερη μπορεί να είναι σε αυτή τη χώρα…) και του ανταγωνισμού. Όπου κυριαρχεί σύστημα αξιολόγησης, κινητικότητας ανάλογα με τις ανάγκες της εταιρίας και της αγοράς. Ο ιδιωτικός τομέας γενικώς παλεύει, χτίζει, αγωνίζεται και προσαρμόζεται, ακολουθεί παγκόσμιες τάσεις και εκσυγχρονίζεται για να παράγει, να αναβαθμίζει και να πληρώνει ουσιαστικά με φοροαφαιμάξεις τα μισθά των δημοσίων, να συνεχίζει να υφίσταται το δημόσιο για να εξυπηρετεί τη χώρα και… τον ιδιωτικό τομέα.
Αυτά βέβαια επί χάρτου, καθώς στην Ελλάδα έχει ποινικοποιηθεί το κέρδος, η παραγωγή εξαλείφεται με ποικίλους τρόπους, ο ιδιώτης κυνηγιέται σαν την μπεκάτσα τη περίοδο κυνηγιού. Όμως όταν πρέπει να τονωθεί μια ανάπτυξη, ναι μεν θέλει μια χείρα βοήθειας ο επενδυτής και ο ιδιώτης, αλλά και το δημόσιο ένα λουρί. Έναν έλεγχο.
Ποιος είναι πού, κάνει τι, αποδίδει ή όχι, πού υπάρχουν ελλείψεις και πού πλεόνασμα δυναμικού, τι να βελτιωθεί, τι να αλλαχτεί. Για θέμα επιβίωσης, οικονομίας, λειτουργικότητας και για μια ελπίδα παραπάνω στην ανάκαμψη αυτής της χώρας. Ένα μαγαζί όταν χάνει από όλες τις μπάντες, όταν οι υπάλληλοι είναι σκορποχώρι και κανείς δεν ξέρει τι κάνουν, με τα κόστη συντήρησης του «τέρατος» αυτού να τρέχουν ιλιγγιωδώς, δεν πρέπει ο υπεύθυνος να συμμαζέψει λίγο τις καταστάσεις;
Για το δημόσιο, από ότι φαίνεται το αφεντικό είναι οι συνδικαλιστές και οι υπάλληλοι, και το μαγαζί το έκαναν όλο δικό τους.



Δεν επιτρέπονται τα σχόλια.

Το lay-out.gr θέλει να ακούσει την άποψή σας. Μπορείτε να γράφετε τα σχόλιά σας ελεύθερα, όμως θα επιθυμούσαμε να αποφεύγετε τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς. Επίσης, σας παρακαλούμε τα όσα γράφετε να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους.